dipŞiirler | ahmetOrhan

 tanrısal erkin bedende beliren imgesinden korkanların yazgısı

bir tek beni haksız kıldın.
içtiğim suyun, sûretimi gizlediğim aynanın önünde. gözlerimi ayıramadığım sevinç,
dokunamadığım umut karşısında,
bir harfte bıraktın. herkese aynı dili verdin babil'de. bir beni yaban tuttun.
boğuk ve yabancı bir hırıltı kaldı sesim.
katına miraç eden kalabalıkta ben, koşumsuz bir binekten
bile yoksun kaldım.

güvercin öldü, boynu son kez uzandı mavi atlasa.
beni öldürmedin. yaşama sevinci soktun, yaşamla arama.
arafta bırakmak için önce sesimi, sonra adımı aldın;
adını adımdan çekerek.
adımlayarak ara yeri, kapanmayacak daireyi dolaşmaya yargıladın.
suda gezinesi bir gize mahkûm.
yaklaştıkça artan anafora doğru, cismimden ağırlığı aldın.

kendini haksız kıldın.
öldürmeyerek. yarattığın suyu, seyrettiğin sûreti yabancı gördün.
sevinç ve umuttan sürdün kendini.
harflerin uyumunu yitirdin. konuştuğun dili parçaladın,
sesini kendinden esirgedin. düzlükteki
dirimi, doruktaki cesede değiştin.

gözlerindeki fer söndü çocuğun. son bir çakımla bakan yeryüzüne.
bakışın değdiği yeri bir yalımda terk etti bellek.
puslu bir havadan yurt edindin. çakıldığın buhurda adını bakışsız bıraktın.
koyulaştırarak koruduğun korkularla.
hiç kıpırdamayarak artık, yargıçlığa yazgılandın. bilinmeyeni görmeye değil, gizlemeye atandın.

yenilen bir aşireti sarsacak hırıltılı çığlık kaldı bende.
sen yeşerecek bir kavmin, kör mührü oldun.

 yukarı

 her iki olandan biri
 son söz
 soluk soluğa
 tipi